Grupa II - c.d.

23.04.2020r./CZWARTEK – ODGŁOSY WSI

•„Owieczki” – zabawa paluszkowa. Dziecko siedzi i naśladuje ruchy rodzica do słów rymowanki (załącznik nr 1).
•„Wiejskie odgłosy” – rodzic układa na dywanie obrazki: kota, psa, świni, kozy, owcy, krowy, kaczki, gęsi, indyka, kury i koguta (wykorzystuje dodatkowo wybrane pomoce z zabawy „Rodziny zwierząt). Następnie odtwarza dźwięki „Odgłosy zwierząt wiejskich”. Robi pauzę po każdym odgłosie, a wtedy dziecko wybiera pasujący do odgłosu obrazek zwierzęcia i kładzie go przed sobą.
•„Wiejski chór” – zabawa dźwiękonaśladowcza. rodzic zaprasza dziecko do wiejskiego chóru, którego zadaniem będzie zaśpiewanie popularnej piosenki „Wlazł kotek na płotek” poprzez naśladowanie różnych zwierząt. W zależności od podniesionego obrazka zwierzęcia (obrazki z zabawy „Rodziny zwierząt „Wiejskie odgłosy”) dziecko wydaje przypisany mu dźwięk, poruszając się po kole. Dorosły może równocześnie eksponować obrazek.
•„Turkot traktora” – zabawa ruchowa. Dorosły przygotowuje wcześniej „bele siana”, rozcinając rolki po ręczniku papierowym na krótsze pierścienie lub sklejając żółte paski papieru. „Bele siana” rozkłada na środku, a dziecko stoi prosto. Otrzymuje kredkę i trzymając ją poziomo, chwyta jej końce w dwie dłonie. Dziecko porusza się naśladując dźwięk traktora: tur, tur, tur. Na uderzenie np. w pokrywkę garnka zatrzymuje się, a rodzic mówi, ile „beli siana” ma załadować. Dziecko nasuwa „bele” na swoje kredki, po czym wraca do zabawy. Przy kolejnym powtórzeniu mogą nasunąć (załadować kolejne) lub zsunąć na dywan (rozładować) wyznaczoną przez rodzica liczbę „beli”.
•„Kto, gdzie stoi?” – zabawa matematyczna. Dziecko układa przed sobą zestaw kartoników przedstawiających zwierzęta domowe. Rodzic układa dowolny prosty rytm z kartoników takich jak ma dziecko np. krowa, kaczka, kaczka; krowa, kaczka, kaczka; krowa, kaczka, kaczka. Razem nazywają zwierzęta przedstawione na kartonikach, powtarzając kilkakrotnie ułożony rytm. Następnie dziecko układa dokładnie to samo, dokładając kolejne kartoniki zgodnie z rozpoczętym rytmem. Zabawę prowadzimy kilka razy za każdym razem układając kartoniki w innych sekwencjach. Za każdym razem rytm odczytywany jest poprzez nazwanie zwierząt i wydawanie przypisanych im dźwięków.
•„Koniki” – zabawa ruchowa: Rodzic wyznacza miejsce na stajni. Na dany znak „konik” wybiega ze stajni. Biegnie „kłusem” – szybko na palcach. Idą „stępa” – powoli z wysokim podnoszeniem kolan, „galopem” - z odbijaniem się kolejno na jednej i na drugiej nodze, „cichutko” – po piaszczystej drodze, „głośno” po drewnianym moście. Na określony sygnał „konik” wraca do stajni.

Załącznik nr 1 Rymowanka Owieczki (Agata Giełczyńska)
Pięć owieczek w zagrodzie bryka. Pokazują całą dłoń.
Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć. Liczą na palcach
Nagle patrzcie, jedna znika! Chowają mały palec, pomagając sobie drugą ręką.
Cztery owieczki w zagrodzie brykają: Pokazują cztery palce
jeden, dwa, trzy, cztery. Liczą na palcach
Jedna odeszła, więc trzy zostają. Chowają serdeczny palec
Trzy owieczki małe: jeden, dwa, trzy Liczą na palcach idą razem na hale. „Kroczą” palcami po przedramieniu drugiej ręki
Przez strumyk przeskoczą. Zmieniają rękę i „kroczą” po drugim przedramieniu
I dalej wesoło kroczą. Palcami „wspinają się” na czubek głowy.
A gdy dotrą na sam szczyt, całą trawę zjedzą w mig! Drapią się po głowie

Źródło: czasopismo „Bliżej Przedszkola” nr 3.210/2019
Wiersz Jana Brzechwy pt. „Kwoka”
https://www.youtube.com/watch?v=44dL91Z-v-I

24.04.2020r./PIĄTEK – WIEJSKIE DOBRA

•„Poranek na wsi” – opowieść słuchowo – ruchowa (załącznik nr 1).
•Rozwiązanie zagadek o zwierzętach domowych (załącznik nr 2).
•„Co nam dają zwierzęta?” – wysłuchanie piosenki (załącznik nr 3) i rozmowa inspirowana jej treścią. Rodzic odtwarza piosenkę „Co nam dają zwierzęta?” (sł. Magdalena Ledwoń, muz. Jerzy Zając). Po jej wysłuchaniu dziecko wymienia nazwy zwierząt, które pojawiły się w tekście. Następnie próbuje sobie przypomnieć, jakie korzyści daje hodowla każdego z nich.
•„Śpiewające zwierzaki” – zabawa muzyczna. Dorosły odtwarza piosenkę „Co nam dają zwierzęta, ale tym razem w wersji instrumentalnej. Śpiewa pierwszą zwrotkę. Kolejne zwrotki dziecko śpiewa z rodzicem sylabami wyznaczone „kury” – ko, ko, ko; „owce” – be, be, be; „krowy” – mu, mu, mu; „gąski” – gę, gę, gę. Jeśli więcej domowników bierze udział w zabawie to podczas śpiewania zamieniają się zwrotkami, a podczas ostatniej zwrotki wszyscy śpiewają równocześnie swoje sylaby.
•„Wiejskie dobra” – zabawa dydaktyczna. Dorosły pokazuje fotografie zwierząt, a na dywanie rozkłada pozostałe kartoniki. Dziecko nazywa przedstawione na nich obiekty i przyporządkowuje je do konkretnych zwierząt. Prowadzący zwraca uwagę, które produkty pochodzą bezpośrednio od zwierząt, a które są przetworzone. Może również przynieść i zaprezentować dziecku prawdziwe przedmioty.
•„Krówka na łące” – praca plastyczna. Materiały: papierowe talerzyki, dziurkacz, farba plakatowa (kolor czarny i brązowy), zielone i białe kartki z bloku technicznego, bibuła w różnych odcieniach koloru zielonego, nożyczki, klej, sznurek, plastelina, kartki. Wykonanie:
•Dziecko otrzymuje połowę papierowego talerzyka (będzie to korpus krowy), w którym dorosły robi dziurkaczem lub nożyczkami dwie dziurki przy poziomej krawędzi. Dziecko wykonuje na talerzykach plamy, stemplując palcami zamoczonymi w farbie (czarnej lub brązowej). Nim farba wyschnie, nakleja na zielone kartki kawałki różnego odcienia zielonej bibuły. Następnie przewleka przez każdą dziurkę w talerzyku kawałek sznurka i z pomocą rodzica wiąże na supełek, pozostawiając dwa długie końce, do których przylepia kulki z plasteliny. W ten sposób powstają nogi krowy. Korpus nakleja na kartkę z bibułą. Dokleja biały owal wycięty z papieru (łeb krowy), na którym mocuje wykonane z plasteliny oczy, mordkę, rogi i uszy. Na koniec dokleja ogon (cienki wałek plasteliny).

Załącznik nr 1. Poranek na wsi
Noc bardzo szybko minęła i zaczęło świtać. Całe gospodarstwo powoli budziło się dożycia (dziecko powoli się przeciąga).
Jako pierwszy wstał pies Mars i wesoło merdając ogonem, zaczął biegać po podwórzu (porusza się na czworakach) jego głośne szczekanie obudziło kota Puszka, który przeciągnął się mocno jeden raz (wykonuje koci grzbiet), potem drugi (powtarza ćwiczenie), po czym ziewnął głośno (ziewa) i wyjrzał na zewnątrz.
Nim zdążył cokolwiek powiedzieć, ujrzał spacerujące po podwórzu kury ( ręce na biodrach i porusza się obciągając palce stóp), które od czasu do czasu grzebały w ziemi w poszukiwaniu ziaren i robaczków (pociera o dywan raz jedną nogą, raz drugą).
Tuż za nimi na powitanie dnia wyszły gąski, które szły jedna za drugą, śmiesznie poruszając kuperkami i wyginając długą szyję raz w prawo, raz w lewo (idzie od czasu do czasu przykucając porusza głową w prawo i lewo).
A kiedy dotarły do stawu, wskoczyło doń zadowolone (zatrzymuje się i podskakuje).
Nawet krowa Aniela zdążyła się obudzić. Leniwie pokręciła mordą i oblizała się wielkim językiem (oblizuje się poruszając językiem raz w jedną, raz w drugą stronę).
Zaraz ruszyła zjeść trochę siana, nim ubiegną ją baranki, które już podskakiwały pędząc w stronę żłobu (podskakuje).
Tak, chyba całe podwórko się obudziło. Ale... Zaraz, zaraz! A gdzie jest kogut? (przykłada dłoń do czoła i rozgląda się).
Jest w kurniku! Biedaczek zaspał (łapie się za głowę).
To może pozwólmy mu dziś dłużej pospać. Nie budźmy go (kładzie palec na ustach i siada na podłodze).

Załącznik nr 2. Zagadki

→ Meczy: „meee! Meee!”. Wciąż brykać chcę! Mam rogi i brodę, lecz mocno nie bodę. Pobawisz się ze mną?
→ Muczy: „muuu! Muuu! Biegnijcie tu! Biegnijcie z daleka, napijcie się mleka! Kto wypił ten jest zuch!
→ Gdacze: „ko! Ko!. Widział to kto? Goniłam robaczka. Lecz schował się w krzaczkach! I co? I co? I pstro!
→ Gulkocze: „gul!, gul! Gdy kroczę wśród pól, obnosząc korale to puszę się stale!
→ Kwacze: „kwa! Kwa!” To ja! To ja! Mą słynną rodaczkę kuzynkę Dziwaczkę na pewno każdy zna!
→ Kwiczy: „kwi! Kwi”. No mówię ci! Taplanie się w błocie, w kałuży przy płocie, po nocach mi się śni!
→ Rży: „Hiii! Haaa!. Kto gna jak ja? Pęd grzywę rozwiewa. Kłaniają się drzewa. I wiatr mi w uszach gra!
→ Beczy: „beee! Beee! Ach, ostrzyż mnie, a dam ci wełenkę na ciepłą sukienkę.

Załącznik nr 3. Co nam dają zwierzęta? (sł. Magdalena Ledwoń, muz. Jerzy Zając) (Źródło: „Muzyczny kuferek. Piosenki dla dzieci w wieku przedszkolnym”, praca zbiorowa, wyd. CEBP 24.12, Kraków2018)
Na wsi wiele zwierząt mieszka, pieją, gdaczą i gęgają.
Jajka, masło, miękkie pierze gospodarzom swoim dają.
Kurka chodzi po podwórzu, jajek zniosła sześć na grzędzie.
Gospodyni już się krząta, wyśmienity omlet będzie.
Ko-ko-ko-ko-ko-ko-ko-ko, ko! Ko-ko-ko-ko-ko-ko, ko!

A owieczki i baranki dają nam swe kamizelki.
Z takiej białej, grubej wełny bardzo ciepłe są sweterki.
Be-be-be-be-be-be-be-be, be! Be-be-be-be-be-be, be!

Jogurt, masło i śmietanę można zrobić z mleka krowy.
Często jedz produkty mleczne, to na pewno będziesz zdrowy!
Mu-mu-mu-mu-mu-mu-mu-mu, mu! Mu-mu-mu-mu-mu-mu, mu!

Do poduszki głowę przytul, w niej zamknięto puszek biały.
A te miękkie, lekkie piórka gąski nam podarowały.
Gę, gę, gę, gę, gę, gę, gę! Gę, gę, gę, gę, gę, gę, gę!
Na wsi wiele zwierząt mieszka, pieją, gdaczą i gęgają.
Jajka, masło, miękkie pierze gospodarzom swoim dają.

Źródło: czasopismo „Bliżej Przedszkola” nr 3.210/2019
Co jedzą wiejskie zwierzęta
https://www.youtube.com/watch?v=2LOpSLZe2RA


27.04.2020r./PONIEDZIAŁEK - WODA NASZYM SKARBEM

Jaka jesteś wodo?
•„Woda”- rozwiązanie zagadki - służy do picia, służy do mycia, bez niej na ziemi nie byłoby życia.
•Zabawa w łazience – dziecko dotyka wodę, łapie, przelewa przez ręce, pryska – próbuje odpowiedzieć na pytanie jak jest woda? Następnie zamyka oczy i sprawdza dotykiem, czy to jest woda ciepła, czy zimna – określa jej właściwości dotykowe - można podsunąć wniosek, że temperatury wody nie da się ustalić bez jej dotknięcia – tu warto zwrócić uwagę, aby się nie poparzyć.
•„Jaka jesteś wodo? - obserwacja wody – dziecko trzyma kubeczek z wodą, którą wącha – określa jej zapach, próbuje – określa jej smak. Następnie rodzic układa kilka pojemników różnej wielkości – dziecko bawi się wodą przelewając ją z jednego pojemnika do drugiego, starając się aby jej nie wylewać poza naczynie. Dziecko obserwuje ile miejsca w pojemniku zajmuje ta sama ilość wody. Wniosek: woda nie zawsze mieści się w mniejszym pojemniku lub jest jej za mało po wlaniu do większego.
•„Komu potrzebna jest woda?” – ludziom, roślinom i zwierzętom. Tu można wymieniać nazwy roślin i zwierząt na zmianę raz rodzic, raz dziecko, a także można zaangażować rodzeństwo.
•Do czego ludziom potrzebna jest woda? – do picia, gotowania, mycia, prania, zmywania. A rośliny i zwierzęta do czego potrzebują wody?
•Przygotowanie roztworu mydlanego, dmuchanie przez słomkę - obserwacja tworzącej się piany i puszczanie baniek mydlanych (załącznik nr 1).
•„Wodne stworki” – zabawa plastyczna rozwijająca wyobraźnię – dzieci kapią na kartkę - niebieską farbę rozcieńczoną wodą, następnie rozdmuchują ją za pomocą słomki do napojów, tworząc fantazyjne kleksy. Po wyschnięciu dorysowują swoim stworkom pisakami różne elementy (oczy, uszy, łapki) i próbują nazwać to co powstało.

Załącznik nr 1
składniki
1 litr ciepłej wody,
30 ml płynu do mycia naczyń
15 ml gliceryny lub łyżeczka cukru, ew. cukru pudru

Przygotowanie:
Do ciepłej wody należy wlać płyn do naczyń, glicerynę lub cukier i wszystko delikatnie wymieszać.


28.04.2020r./WTOREK - WODA NASZYM SKARBEM

Zabawy badawcze
•Kropla wody? – wysłuchanie wiersza Rymowanki babci Hanki (Internet) (załącznik nr 1). Wyjaśnienie dlaczego woda jest istotna dla życia.
•„Jak krąży woda w przyrodzie?”- oglądanie filmiku edukacyjnego https://www.youtube.com/watch?v=EXfEySFqfyQ
•Obejrzenie ilustracji obrazującej krążenie wody (załącznik nr 2).

•Zabawy badawcze
– Jak powstaje deszcz? – rodzic wlewa wrzątek do szklanki i przykrywa ją talerzykiem, na którym kładzie kilka kostek lodu. Woda się skrapla i osadza na talerzyku i ściankach szklanki. I tak para wodna na ziemi unosi się ku górze, gdyż jest lekka (można pokazać jak gotuje się woda w czajniku z którego unosi się para wodna), powstają z niej chmury, a gdy zetknie się z zimnym powietrzem (w naszym doświadczeniu są to kostki lodu), skrapla się i powstaje deszcz. Zwrócenie uwagi, że woda występuje w trzech stanach skupienia: ciecz, para wodna (na skutek wysokiej temperatury) i lód (wpływem zimna).
- Jak powstaje lód? – zamrożenie wody w woreczku lub w foremkach do lodu – po zamrożeniu – dotykanie lodu i pozostawienie go na talerzyku na dłuższą chwilę, po czym dochodzimy do wniosku, że woda zamarza w niskiej temperaturze, a topi się w wysokiej.
- Tajemnicze sznureczki – do jednej szklanki wsypujemy dużą ilość soli, do drugiej cukru i dokładnie mieszamy. Na każdej szklance kładziemy ołówek z nawiniętym kawałkiem wełny, grubszej nitki lub sznurka tak, aby zanurzył się w roztworach. Ustawiamy szklanki na parapecie i obserwujemy. Po jakimś czasie na sznurku zanurzonym w szklance z solą zaczną tworzyć się kryształki. Wniosek: kryształki tworzą się na skutek odparowywania wody i osadzania się soli na sznurku. Dzieci obserwują kryształki soli przez lupy i opisują ich wygląd.
- Co pływa, a co tonie? Do miski z wodą dziecko kolejno wrzuca przedmioty np: kamyczek, monetę, piasek, klocek itp. a następnie: kawałek papieru, piłeczkę pingpongową, styropian, piórko, łupinkę od orzecha. Obserwacja i wyciągnięcie wniosku ,że rzeczy ciężkie toną, a lekkie utrzymują się na powierzchni.
- Co rozpuszcza się w wodzie? Dziecko wrzuca do wody różne produkty spożywcze: sól, cukier, ziarenka pieprzu, mąkę itp. Wnioski: nie wszystko rozpuszcza się w wodzie.
- Farbowanie wody kolorową bibułą. Dziecko zamacza w pojemniku z wodą pasek kolorowej bibuły. Wniosek: woda jest bezbarwna, ale można zmienić jej kolor.

„Statek” – składanie statku z papieru metodą orgiami, można go sobie ozdobić naklejkami, albo okleić wycinankami, albo po prostu pokolorować kredkami lub pisakami i puszczanie go w misce z wodą.

Załącznik nr 1
Wiersz pt. „Kropla wody” – Rymowanki babci Hanki (Internet)
Jak powstaje kropla wody,
to zależy od pogody.
Gdy słoneczko mocno grzeje,
ciepło, cicho i nie wieje,
wtedy paruje do góry
i chowa się w zimne chmury.
Potem deszczem z nieba leci
zmywa kurz, a nawet śmieci.
Napełnia stawy, kałuże,
jeziorka małe i duże.
Podlewa roślinki małe,
ziemię, drzewa okazałe.
A gdy zimno jest na ziemi,
wtedy mróz ją w lód zamieni.
Do picia potrzebna ptakom,
wszystkim ludziom i zwierzakom.
Bardzo zdrowa, gdy przejrzysta,
do tego smaczna i czysta.
Traktujmy ją należycie,
bo woda to przecież życie!”


29.04.2020r./ŚRODA - WODA NASZYM SKARBEM

Oszczędzanie wody.
•Woda – słuchanie wiersza (Internet) załącznik nr 1 – wyjaśnienie dlaczego trzeba oszczędzać wodę i co to wyrażenie znaczy.
•„Dlaczego nie ma zgody na marnowanie wody” – oglądanie filmu z serii „Kaktus i Mały”
https://www.youtube.com/watch?v=ekNGEh4A3o8
•Co by było, gdyby na świecie zabrakło wody? – rozmowa prowadząca do wyciągnięcia wniosku o konieczności oszczędzania.
•„W jaki sposób dzieci mogą oszczędzać wodę? – dziecko patrząc na obrazki wypowiada się, na czym polega oszczędzanie wody podczas codziennych czynności (załącznik nr 2). Doprowadzenie do wniosku, że należy zakręcać wodę, aby nie lała się niepotrzebnie. Z pomocą rodzica i odwołując się do obejrzanego filmiku utrwalamy wiadomości na temat ograniczenia zużycia wody.
•Wprowadzenie i przestrzeganie zasad dotyczących oszczędzania wody w domu w oparciu o obejrzany filmik.
•„Bąbelkowa zabawa” – rodzic nalewa wodę do miski, a dziecko robi bąbelki za pomocą słomki, zwracając uwagę, aby żadna kropelka nie upadła na ziemię.
•„Co tu nie pasuje?” – rodzic wymienia nazwy, a dziecko ma zadanie wskazać co nie pasuje.
- gęś, kaczka, łabędź, kura; (kura)
- statek, kajak, łódka, samochód; (samochód)
- jezioro, morze, staw, kałuża; (kałuża)
•„Zakręcaj kran – oszczędzaj wodę” (załącznik nr 3) – dzieci wypełniają sylwetę kranu kulkami z folii aluminiowej, krople wody plasteliną, a kałużę kawałkami niebieskiego worka na śmieci.

Załącznik nr 1
Wiersz pt. „Woda” (Internet)
Paweł mył ręce
i nie zakręcił wody w łazience.
Kapie, kapie woda,
wody bardzo szkoda.
Nie można marnować wody.
Można nią podlać kwiatki,
napoić można pieska,
wykąpie się Tereska,
mama zrobi pranie,
będzie czyste ubranie,
wziąć prysznic dla ochłody.
Nie można marnować wody!

30.04.2020r./CZWARTEK - WODA NASZYM SKARBEM

Bez wody nie ma życia.

•Zabawa w skojarzenia – hasło „woda” – dziecko podaje skojarzenia, a rodzic zapisuje je na kartce. Jeżeli jest w domu więcej dzieci mogą razem wspólnie wymyślać skojarzenia.
•„Ułóż kropelki” – dziecko szereguje kropelki od najmniejszej ilości do największej. Liczy kropelki (załącznik nr 1). Następnie może ułożyć pod kartonikami tyle nakrętek ile na nich jest kropelek, albo tyle kredek ile jest kropelek.
•„Gdzie jesteś kropelko” – zabawa „ciepło-zimno” – można ustalić z dzieckiem, że jakiś przedmiot będzie kropelką, lub nakapać troszkę wody na mały talerzyk. Rodzic chowa „kropelkę”, a dziecko jej szuka kierując się określeniami rodzica „ciepło lub zimno”.
•Jakie odgłosy wydaje woda? – ćwiczenia ortofoniczne (załącznik nr 2).
•Zabawa z gazetami - na podłodze rozłożona jest gazeta – dziecko naśladuje padający deszcz, stukając palcami w różnym tempie i z różnym nasileniem.
•„Policz i narysuj” – rodzic stuka powoli np. łyżką o stół, a zadaniem dziecka jest policzenie dźwięków i narysowanie tyle samo kropelek.
•„Zaprowadź kropelkę do słoneczka” – dziecko poszukuje właściwej drogi wodząc najpierw palcem, a następnie rysując kredką (załącznik nr3).

Załącznik nr 2
- woda pluska – plum, plum, plum
- woda chlapie – chlap, chlap, chlap
- woda szumi – szszszszsz
- woda pada – kap, kap, kap
- woda bulgoce – bul, bul, bul

Załącznik nr 3
Pomóż kropelce dotrzeć do słoneczka.

04.05.2020r./PONIEDZIAŁEK - DOBROĆ, PRZYJAŹŃ

DOBROĆ.

•Rozmowa z dzieckiem na temat: Gdzie szukać dobroci? Co to znaczy być dobrym? Po co nam dobroć? Pokaż, jak wygląda szczęśliwe dziecko?
•Wysłuchanie wiersza Joanny Papuzińskiej pt. „Pytania” czytanego przez rodzica. (załącznik 1). Dziecko próbuje odpowiedzieć na pytania zawarte w wierszu. Ustalenie, czy dobroć to dobra, czy zła cecha.
•„Dobroć” – dziecko ogląda ilustrację (załącznik nr 2), a po dokładnym obejrzeniu jej, wypowiada się jak można okazywać dobroć.
•„Uścisk przyjaźni” - kolorowanie, dwoma kredkami plastycznymi obrazka uściśniętych dłoni, dorysowanie serduszka - ćwiczenie wyrabiające sprawność ręki (należy obrysować dwie dłonie dziecka).
•Improwizacje ruchowe na temat: „Zgadnij kim jestem?” (załącznik nr 3). Dziecko otrzymuje obrazki, nazywa emocje przedstawione na nich: zdziwiony (wystraszony), wesoły, smutny. Następnie rodzic obraca obrazki i wybiera jeden z nich. Następnie za pomocą mimiki, ruchów rąk, ciała stara się wyrazić emocję przedstawioną na nim. Dziecko odgaduje co przedstawiał obrazek.
•Dodatkowo można porozmawiać i przypomnieć sobie jak być dobrym dla naszej planety Ziemi (załącznik nr 4).
Załącznik nr 1. „Pytania” – Joanna Papuzińska
Gdzie szukać dobroci?
W konfiturach cioci?
Czy w kwiecie paproci?
Może w miodzie jest – bo on taki słodziutki,
Może ją roznoszą krasnoludki
Na tacach, w srebrnych dzbanuszkach?
Czy ją trzeba sposobem Kopciuszka
Wybrać w korcu maku i popiołu?
Może jak sól, węgiel i ołów
W podziemnych ukryta jest złożach?
Albo też na dnie morza spoczywa, jak bursztyn złoty?
Czy się w kwiatach trzepoce jak motyl
Lub drzewach
Jak czereśnia dojrzewa?
Czy się kuli pod miedzą jak zając?
Czy dumnie paraduje, pierś wypinając?
A może ją śpiewają cytrynowe kanarki?
Może ją w sklepach sprzedają na specjalne kartki?
Może czarodziej w kosmicznym ufo sypie ją z góry zaklętą szuflą?

A może mieszka w nas samych?
I w ciepłych oczach mamy,
I nawet w tatusiowym gniewie?
Tylko się o tym wcale nie wie?

Załącznik nr 2
https://www.google.com/search?q=kindness+graphics&client=firefox-b-d&tbm=isch&source=iu&ictx=1&fir=0G5bLVL933MHzM%253A%252CBGC1owPqyUB6aM%252C_&vet=1&usg=AI4_-kSysuHZXWB4GpsWt8L6k3WmU6ACLw&sa=X&ved=2ahUKEwjouv_GuI7pAhUj0aYKHU2iDn4Q9QEwBHoECAoQJA#imgrc=2hdd12BbsyVVvM


załącznik nr 3
https://fr.123rf.com/photo_32787094_ensemble-de-4-enfants-de-bande-dessin%C3%A9e-face-avec-diff%C3%A9rentes-%C3%A9motions.html

Załącznik nr 4
https://bluejayblog.files.wordpress.com/2013/10/kindnessday-graphic.jpg


05.05.2020r./WTOREK - DOBROĆ, PRZYJAŹŃ

UCZCIWOŚĆ
•Wspólne oglądanie bajki pt. „Stoliczku nakryj się”.

https://www.youtube.com/watch?v=9zhftqkoziM

•Rozmowa z dzieckiem: Jak zakończyła się bajka? Dlaczego takie było zakończenie? Jak można nazwać karczmarza i jaki on był? A jaki był krawczyk?

Rozumienie i przeżywanie pojęć: dobro, prawda, miłość, piękno, chciwość.

•Zabawa ruchowa „Zbieramy talary” – rodzic rozkłada wycięte wcześniej monety (talary) (mogą to być inne zamienniki). Dziecko maszeruje rytmicznie przy dźwiękach uderzanych o siebie łyżek. Na sygnał zatrzymuje się i nie odrywając nóg od podłogi podnosi z podłogi „złote talary (załącznik nr 1). Gdy pozbiera wszystkie, liczymy „pieniążki”. Dzieci starają się odpowiedzieć na pytanie - na co je można przeznaczyć? Dziecko podaje propozycje, rodzic może ukierunkować, że można wydać nie tylko na swoje przyjemności, ale także komuś pomóc.

Wytłumaczenie sensu i nauka przysłowia: Nie rób drugiemu, co tobie nie miłe – podawanie przykładów pomagających w zrozumieniu sensu przysłowia.

•„Zadania tekstowe” - próby rozwiązywania zadań tekstowych np. Krawczyk miał dwa talary. Dostał jeszcze jeden. Ile ma teraz? Dziecko wskazuje na właściwą cyfrę oraz wyklaskują tyle razy, ile wskazuje cyfra.

•„Talary”- dziecko nakleja monety na sylwetę skarbonki świnki – (załącznik nr 2) ( zwrócenie uwagi na sens oszczędzania pieniążków).

06.05.2020r./ŚRODA - DOBROĆ, PRZYJAŹŃ

PRZYJAŹŃ.

• Słuchanie opowiadania „Chcę mieć przyjaciela” D. Niewoli (załącznik nr 1).
• Rozmowa na temat treści:
- Kto opowiadał o tym, jak zdobył przyjaciela?
- Kim był przyjaciel Nosalka?
- Dlaczego nikt nie bawił się z misiem?
- Jak czuł się miś, kiedy nikt nie chciał się z nim bawić?
- Czy dobrze jest mieć przyjaciela?
• Zabawa „Prawda czy fałsz?” Dziecko wskazuje prawidłowe zachowania przyjaciela (gdy jest to zadanie prawdziwe – wtedy klaszcze, tupie, gdy jest to zdanie fałszywe (załącznik nr 2).
• Zabawa ruchowa ,,Ludzie do ludzi" .Dziecko spaceruje po pokoju w rytmie słyszanej dowolnej muzyki. Gdy muzyka cichnie rodzic wydaje polecenia, aby dotykali się wzajemnie wymienionymi częściami ciała:
- głowa do głowy
- ramię do ramienia
- łokieć do łokcia
- kolano do kolana
- dłoń do kostki
- dłoń do ramienia itd.
• „Zabawa „Dokończ zdanie” – dziecko trzyma pustą ramkę do zdjęć wyobrażając sobie, że jest w niej zdjęcie przyjaciela. Kończy zdanie „Moim przyjacielem jest...” – dziecko podaje jego imię i uzasadnia dlaczego tą osobę uważa za swojego przyjaciela.
• „List od przyjaciela”. Na koniec rodzic czyta list od tajemniczego przyjaciela.
Kochany (tu czytamy imię dziecka)
Dowiedziałeś się dzisiaj, że warto mieć przyjaciela. Taka osoba pomoże nam w trudnej chwili, wysłucha i pocieszy, gdy jest nam smutno. Podzieli się z nami tym co ma i pamięta o naszych urodzinach. My możemy odwdzięczyć się przyjacielowi robiąc coś specjalnie dla niego. Będzie to prezent „Serce dla przyjaciela”.
• „Serce dla przyjaciela” - dziecko zamalowuje gąbką kartkę, (można wykorzystać gąbkę do mycia naczyń), a następnie po wyschnięciu wycina po linii serce dla swojego przyjaciela - rodzic może narysować je dziecku (będzie mogło je podarować osobie, którą lubi, jak już będzie się mogło z nią spotkać).

załącznik nr 1

Słuchanie opowiadania „Chcę mieć przyjaciela” D. Niewoli Mam na imię Nosalek. Tak nazwały mnie przedszkolaki, bo mój ogromy, czerwony i wesoły nochal sterczy jak u Pinokia. Jestem pajacem i zajmuję miejsce na największej wersalce w przedszkolnym kąciku lalek. Obok mnie mieszka misio – Krzysio, który ma oczy z guzików – jedno zielone, a drugie granatowe. Powiem wam w sekrecie, że Krzyś był kiedyś bardzo smutnym misiakiem. Siedział tak sobie na wersalce i siedział. I nikt nie chciał się z nim bawić.
Dziewczynki tuliły lalki w pięknych sukienkach, woziły je na spacery wózkami i karmiły plastelinowymi ciasteczkami. Chłopcy byli zajęci budowaniem garaży i autostrad dla samochodów.
A miś – siedział na tej swojej wersalce i wzdychał:
- Kiedy ktoś mnie przytuli?
Raz nawet odważył się i wyszeptał:
- Basiu, zabierz mnie na spacerek.
Ale dziewczynka albo nie usłyszała, albo nie miała ochoty spacerować.
- To przez te twoje śmieszne oczy – mówiły lalki. – Jedno inne, drugie inne!
- Ale przecież serduszko mam takie samo jak wszystkie misie: pluszowe – szeptał Krzyś i wycierał smutne łezki, które kapały z granatowych oczu.
Nawet lalki nie chciały z nim rozmawiać.
Właśnie wtedy do przedszkolnej sali przyszedłem ja, Nosalek.
Posadzono mnie obok misia – Krzysia, który uśmiechnął się do mnie i nieśmiało spytał:
- Będziemy przyjaciółmi?
- Na pewno - krzyknąłem uradowany, bo też bardzo chciałem mieć przyjaciela.
- Naprawdę? – spytał zdziwiony Krzyś. – Bo ja mam takie śmieszne oczy.
- A ja mam duży nos – roześmiałem się. Chwyciłem misia za pluszową łapkę.
Mocno, ile tylko miałem siły.

Załącznik nr 2
Zabawa „Prawda czy fałsz?”

- pomaga w trudnych chwilach
- umie pocieszyć smutnego kolegę
- kłamie
- można na nim polegać
- przezywa innych
- często się obraża
- potrafi się dzielić
- jest koleżeński
- zawsze mówi prawdę
- skarży
- jest złośliwy
- jest troskliwy.
https://pl.dreamstime.com/ilustracji-akt-dobro%C4%87-image84755888


07.05.2020r./CZWARTEK - DOBROĆ, PRZYJAŹŃ
UCZUCIA
• Rozmowa z dzieckiem o emocjach, poruszająca następujące zagadnienia: Co to są emocje; Jakie emocje są znane dzieciom; Sytuacje, w których wyrażane są złość, radość, smutek, zawstydzenie, strach. (załączniki nr 3 z poniedziałku).
• „Uczuciowa piosenka” – wysłuchanie piosenki (załącznik nr 1).
• Nasze emocje. Dziecko odgrywa emocje, np. strach, złość, radość, smutek, zawstydzenie. Zabawa może być przeprowadzona w formie kalamburów. Dorosły pokazuje np. złość, dziecko odgaduje.
• Pokaż emocje. Dziecko pokazuje różnymi częściami ciała, np. jak złości się ręka, noga, stopa, głowa, pupa. Emocje do pokazania: złość, radość, smutek, zawstydzenie, strach.
• Zabawa z kukiełkami. Dziecko wycina z gazet twarze wyrażające emocje; nakleja je na papierowy talerzyk, do którego dokleja patyczki; w ten sposób powstaje „talerzykowa buzia”. Następnie nazywa emocje przedstawione na kukiełkach. Jeżeli nie ma talerzyków, może naklejać np. na same patyczki, czy łyżki.
• Rodzic czyta fragmenty bajek, baśni (np. baśnie braci Grimm czy Andersena), w odpowiednim momencie przerywa, a zadaniem dziecka jest pokazać kukiełkę, która wyraża emocje, o których mowa w bajce.
• Dawkowanie emocji.
• Rozmowa „O dużej i małej złości. Dziecko z rodzicem kuca; każdej z emocji (złość, radość, smutek, zawstydzenie, strach) przypisują jakieś słowo, ruch, np. radości – Cha! -kucając, cichutko wymawiają Cha...; powoli wstają, coraz głośniej mówiąc Cha; na koniec podskakują i wykrzykują Cha!
• Gimnastyka z przysłowiami – zestaw ćwiczeń gimnastycznych (załącznik nr 2)
Załącznik nr 1

„Uczuciowa piosenka” Wydawnictwo bliżej przedszkola
1. Gdy cukierek w padnie w błoto, kiedy lody się roztopią
I już nie da się ich zjeść, wtedy właśnie złościsz się.
Ref.
Tupnij nogą, gdy ci źle, płakać wcale nie wstydź się
A jak wszystko jest tip top. Skacz jak kangur hop, hop, hop. 2x

2. Gdy zabawka ci się zgubi, albo ktoś cię nie polubi.
Smutek wkrada się jak cień, może popsuć cały dzień.
Ref.
Tupnij nogą, gdy ci źle, płakać wcale nie wstydź się
A jak wszystko jest tip top. Skacz jak kangur hop, hop, hop. 2x

3. Kiedy jedziesz na wycieczkę lub gdy słodką jesz bułeczkę
Albo wygrasz w jakąś grę, wtedy bardzo cieszysz się.
Ref.
Tupnij nogą, gdy ci źle, płakać wcale nie wstydź się
A jak wszystko jest tip top. Skacz jak kangur hop, hop, hop. 2x

Załącznik nr 2
Gimnastyka z przysłowiami – zestaw ćwiczeń gimnastycznych
-Strach ma wielkie oczy – zabawa orientacyjno-porządkowa. Dziecko biega po pokoju w rytmie wyklaskiwanym przez dorosłego. Na mocne klaśnięcie udaje, że jest przestraszone – nieruchomieje i szeroko otwiera oczy i usta. Zabawę należy powtórzyć kilka razy.
-Dumny jak paw – ćwiczenie dużych grup mięśniowych. Dziecko – „paw” stoi w przysiadzie podpartym. Kiedy rodzic powie hasło: dumny jak paw, powoli prostuje się i spaceruje po pokoju z lekko uniesioną głową. Zabawę należy powtórzyć kilka razy.
-Odważny jak lew – ćwiczenie równoważne. Dziecko ma za zadanie przejść po „kładce” (linia wykonana np. z taśmy malarskiej lub sznurka, wełny itp.) nad wielką rzeką. Przechodzi, stawiając krok za krokiem. Jeśli jest taka potrzeba, rodzic pomaga.
-Zły jak osa – zabawa bieżna. Dziecko biega swobodnie po dywanie pomiędzy rozłożonymi zabawkami. Na hasło: osa, biegnie do najbliższej zabawki, aby jak najszybciej schronić się przed rozwścieczonym owadem.
-Wesoły jak skowronek – zabawa skoczna. Rodzic odtwarza utwór instrumentalny instrumentalny (załącznik nr 3). Kiedy „skowronek” słyszy dźwięki średniej wysokości biega po pokoju rytmicznie, na dźwięki niskie (grube) – przykuca, robiąc przysiad (odpoczywa), na dźwięki wysokie (cienkie) - podskakuje obunóż po całym pokoju i w miejscu.
-Łagodny jak baranek – ćwiczenie uspokajające. Dziecko – „baranek” leży spokojnie i odpoczywa. Wykonuje głębokie wdechy i wydechy nosem. W tle rodzic może włączyć dowolny spokojny utwór instrumentalny

08.05.2020r./piątek

DOBROĆ, PRZYJAŹŃ

MIŁOŚĆ
• Ćwiczenie twórcze „Skojarzenie ze słowem miłość”: dziecko podaje określenie kojarzące się mu z tą wartością np.: (radość, serce, mama, tata, moje zwierzątko itp.); propozycje można zapisać na kartce, na której narysowane jest „drzewko miłości” (załącznik nr 1)
• Wysłuchanie opowiadania Szczęśliwe gąbki (załącznik nr 2): wypowiedź dziecka na temat treści opowiadania; wyciągnięcie wniosków;
• Ćwiczenie uspokajające „Napełniamy się miłością” (na podstawie wysłuchanego opowiadania)
• Zabawy z elementami ruchu twórczego dziecko zainspirowane słowami rodzica:
rodzic z dzieckiem tworzą serce ze swoich ciał; gestami pokazują, jak dbają o zwierzęta, jak kochają rodziców.
• Co by było, gdyby nie było miłości. Próba odpowiedzi przez dziecko na zadane przez rodzica pytanie.
• „Jestem wart miłości”:
dziecko podaje dwie, trzy cechy swojego charakteru, które są wg niego cenne w okazywaniu miłości. Propozycje zapisujemy na serduszkach.
• Zabawa przy piosence „Uczuciowa piosenka” (załącznik nr 1 z czwartku).
Załącznik nr 1
http://www.sklep.malinoweskarby.pl/20636-large_default/spersonalizowana-ksiega-gosci-w-balonie.jpg


Załącznik nr 2
Opowiadanie „Szczęśliwe gąbki” –Teresa Garcia Ramos
Dawno temu, był ocean, w którym żyły bardzo szczęśliwe gąbki. To właściwie nie był zwyczajny ocean – był to ocean miłości. Istniała pewna szczególna przyczyna szczęścia gąbek – zawsze były przepełnione miłością. Pewnego dnia jedna z gąbek podpłynęła na skraj oceanu. Postanowiła pobawić się z falami i przekoziołkować na plażę. W końcu dotarła na tę plażę. I co zobaczyła? Na piasku siedziała dziewczynka. Nazywała się Marion. Najwyraźniej nie dostrzegała ani piękna oceanu, ani jasnego, błękitnego nieba – po prostu patrzyła w dół. Nie wyglądała na zbyt szczęśliwą. Gąbkę zaskoczyło to, że w słoneczny dzień widzi tak smutną twarz. Pozdrowiła więc dziewczynkę: – Cześć! Co się dzieje? Wyglądasz na nieszczęśliwą. A ja zawsze słyszałam, że chłopcy i dziewczynki ciągle się śmieją?" Marion odpowiedziała niemal natychmiast: – Nie. Wielu ludziom bywa smutno. Jestem bardzo zaskoczona, że widzę tak szczęśliwa gąbkę. Nigdy dotąd nie widziałam aż tak radosnej twarzy. Dlaczego jesteś taka szczęśliwa? – To bardzo proste – odpowiedziała gąbka. – Takie gąbki jak ja, mieszkające w oceanie miłości, nieustannie wchłaniają w siebie tę miłość. Dzielimy się nią z innymi. A gdy któraś wpadnie w roztargnienie i zapomni o tej miłości, to zdarzają się różne wypadki. I dopiero wtedy niektóre gąbki stają się smutne lub zagniewane. Marion wyprostowała się nieco i zaciekawiona zapytała: – I co wtedy robią? – Cóż – odrzekła gąbka. – Wtedy wszystkie pozostałe gąbki odwiedzają taką smutną lub zagniewaną gąbkę. Napełniamy się miłością, wyciskamy ją i przekazujemy gąbce, która jest zagniewana lub smutna. To proste! – Jesteś moją przyjaciółką, gąbko – odparła Marion. – Chyba chciałabym być taka jak ty. Myślisz, że to możliwe, aby chłopcy i dziewczynki napełniali się miłością i byli tak szczęśliwi, jak wy? – Oczywiście! – Lecz ja nie jestem gąbką! Jestem dziewczynką! Jak mam to zrobić? – zapytała Marion. – Nic prostszego, musisz po prostu uwierzyć w miłość – odparła gąbka. – Ty także jesteś jak gąbka, ponieważ możesz napełniać się miłością i przekazywać miłość innym. – To wspaniałe! Muszę to wypróbować! – wykrzyknęła radośnie Marion. Wzięła głęboki oddech i w myślach zaczęła ćwiczyć napełnianie się miłością. Uśmiechnęła się i oznajmiła: – To prawda! Już czuję się bardziej szczęśliwa. A gąbka na to: – Widzisz, że to proste. Jeśli chodzi o miłość, wszyscy jesteśmy tacy sami.

Dodatkowe linki do obejrzenia:

https://www.slideshare.net/wiosenka/przyja-w-oczach-dzieci Przyjaźń w oczach dzieci – prezentacja
https://www.youtube.com/watch?v=p1EbD0oeyI4 Piosenka mądrych dzieci
https://www.youtube.com/watch?v=NVkC9plhqnM Co to jest przyjaźń?
https://www.youtube.com/watch?v=PopksuOWC9o W przyjaźni jest siła
https://www.youtube.com/watch?v=mGsicfW_yG8 Mam przyjaciela śpiewanki
https://www.youtube.com/watch?v=6609UGXbRBo Przyjaciele przyrody
https://www.youtube.com/watch?v=XCVjibsQwaU Co to jest uczciwość
https://www.youtube.com/watch?v=9zhftqkoziM Stoliczku nakryj się
https://www.youtube.com/watch?v=Q91snDZ4RmE Uczciwe Domisie - piosenka
https://www.youtube.com/watch?v=rr4X-7h0d3c Nie rób nikomu co tobie niemiłe
https://www.youtube.com/watch?v=YIiLfyxYJb8 Domisie - Tajemniczy złodziejaszek


11.05.2020r./PONIEDZIAŁEK - KRAKÓW MOJE MIASTO

KRÓLEWSKIE MIASTO KRAKÓW
• „Zagadka o Krakowie” – tam zobaczysz Wawel, Rynek, gołębi może dwieście, w jakim to mieście? – dziecko podaje nazwę miasta. Nazwa miasta pochodzi wg jednej z legend od księcia Kraka.
• Wyjaśnienie znaczenia słowa legenda.
• „Kraków” - rodzic pokazuje położenie miasta na mapie Polski. Stosowanie określeń: północ, południe. Nazwanie stolicy naszego kraju. Wskazanie Warszawy i Gdańska na mapie (załącznik nr 1).
• „Królewskie miasto Kraków” – dziecko próbuje odpowiedzieć na pytanie: dlaczego Kraków jest miastem królewskim?
• „Wawel” – nasz zamek królewski, w którym dawniej mieszkali królowie, do czasu aż stolicę przeniesiono do Warszawy. Stoi na wysokim wzgórzu nad rzeką Wisłą. Pod zamkiem w jaskini mieszkał smok (załącznik nr 2).
• Słuchanie legendy o smoku wawelskim (załącznik nr 3).
• Rozmowa na temat legendy:
- Kogo bali się mieszkańcy Krakowa?
- Komu udało się pokonać smoka?
- W jaki sposób szewczyk Skuba rozprawił się ze smokiem.
• „Smok wawelski” – lepienie smoka z plasteliny, albo z masy solnej. Wykonanie smoczej jamy z papieru, albo z gazety – najpierw trzeba papier mocno pognieść kilka razy, a następnie uformować jamę.

Załącznik nr 1
https://www.google.com/search?sxsrf=ALeKk01y8qwOHVEElVX-D15ZioYElLqCfQ:1588750794235&source=univ&tbm=isch&q=kraków+na+mapie+Polski&client=opera&sa=X&ved=2ahUKEwj-guj13Z7pAhXRwMQBHeT9BTgQsAR6BAgKEAE&biw=1326&bih=637#imgrc=O-EqlQclk7GE4M&imgdii=8iOriKC3XYKlnM

Załącznik nr 2
https://www.google.com/search?q=wawel&client=opera&hs=tXI&sxsrf=ALeKk010IbMeYhoFeNIVhqjwu9IOngh6lw:1588752782136&source=lnms&tbm=isch&sa=X&ved=2ahUKEwj379up5Z7pAhXowMQBHcvACgkQ_AUoAXoECBoQAw&biw=1326&bih=637#imgrc=6K_sZ9um1ykJRM

Załącznik nr 3
„Legenda o smoku wawelskim”
https://www.youtube.com/watch?v=FKfB_h7HqC8

12.05.2020r./WTOREK - KRAKÓW MOJE MIASTO

KOŚCIÓŁ MARIACKI
• Legenda O dwóch wieżach i dwóch braciach – streszczenie (załącznik nr 1). Zapoznanie z legendą. Po wysłuchaniu dziecko uzasadnia, dlaczego wieże są różnej wysokości? Co można powiedzieć o braciach, którzy budowali te wieże?
• Zabawa „Budujemy wieżę”- dziecko buduje wieżę z dowolnych klocków, (może budować też rodzeństwo) i wtedy porównać, która jest wyższa.
• Zagadka słuchowa „Co to za melodia?” – dziecko słucha melodię i nazywa ją (załącznik nr 2).
• Legenda o krakowskim hejnale (załącznik nr 3).
• „Kraków”- składanie z części obrazka z Krakowa (można sobie wydrukować naszą propozycję, lub wyciąć z jakiejś gazety i pociąć np. na 8 części) – (załącznik nr 4)
• „Kościół Mariacki”- malowanie farbami kościoła – z wykorzystaniem szkicu ołówkowego na białej tapecie lub zwyczajnej kartce położonej pionowo – zwrócenie uwagi na różne wysokości wież.
Załącznik nr 1
„Legenda o dwóch braciach” – streszczenie
Dumą Krakowa jest wspaniała świątynia na Rynku Głównym – kościół pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny,
zwany Mariackim. Ma on dwie wieże, ale nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że jedna z nich jest większa od drugiej. Ta wyższa, to hejnalica: z niej co godzinę rozlega się hejnał mariacki. A druga, niższa, jest kościelną dzwonnicą, w której wisi wielki dzwon, zwany „Półzygmuntem”. Ludzie mówią, że to Stanisław Ciołek, syn wojewody mazowieckiego, słynący z niezwykłej siły, wniósł ten dzwon na wieżę na własnych plecach.
Dlaczego jednak te dwie wieże nie są równe? Dlaczego jedna jest wyższa, a druga niższa?
Według legendy do budowy wież zatrudniono dwóch braci. Obaj byli doskonałymi budowniczymi i architektami.
Na początku prace szły niemal równo, po pewnym czasie jednak ta budowana przez starszego brata zaczęła przewyższać wieżę młodszego. Zawistny brat nie chciał dopuścić, aby starszy zyskał większą sławę i zamordował go. Dokończył budowę swojej wieży, a nie dokończoną wieżę brata kazał tylko nakryć kopułą.
Z czasem jednak młodszego brata zaczęły dręczyć wyrzuty sumienia. W dniu poświęcenia świątyni stanął w oknie wyższej wieży i trzymając w ręce nóż, którym zamordował brata, przyznał się do zabójstwa, po czym rzucił się w dół. Krakowscy mieszczanie powiesili nóż w bramie Sukiennic dla upamiętnienia tych tragicznych wydarzeń. Można go tam oglądać do dziś.

Załącznik nr 2
Hejnał
https://www.youtube.com/watch?v=WVQbxXvyG7A

Załącznik nr 3
„Legenda o krakowskim hejnale”
https://www.youtube.com/watch?v=gq8HijEzB8A

Załącznik nr 4
Obrazek do składania
https://www.google.com/search?q=kraków&client=opera&sxsrf=ALeKk01KVs5oybLAYeSmGilkE4Yk_wNuUw:1588857114858&source=lnms&tbm=isch&sa=X&ved=2ahUKEwid57f_6aHpAhUQmYsKHRPrDpsQ_AUoAnoECBwQBA&biw=1326&bih=637#imgrc=J0yHChWDyM58CM


13.05.2020r./ŚRODA - KRAKÓW MOJE MIASTO

HERB KRAKOWA
• Zagadka obrazkowa - Co to jest? – dziecko ogląda herb Krakowa (załącznik nr 1). Wyjaśnienie znaczenia pojęcia: herb (godło, symbol miasta). Można porozmawiać z dzieckiem co ten herb mu przypomina (mury obronne, otwarta brama) i omówić dokładnie jak wygląda – zwrócić uwagę na orła, koronę i kolory herbu.
• Słuchanie „Legendy o Lajkoniku” (załącznik nr 2).
• „Kto to był Lajkonik?”- pokazanie dzieciom ilustracji (załącznik nr 3). Dziecko opisuje jak wygląda Lajkonik.
• „Hej na krakowskim rynku” – słuchanie piosenki (tekst załącznik 4) + nagranie.
• „Herb Krakowa” (załącznik nr 5) – kolorowanie herbu miasta wg wzoru kredkami lub pisakami - zwrócenie uwagi na kolory - ćwiczenie koordynacji wzrokowo-ruchowej.

Załącznik nr 1
https://www.google.com/search?q=herb+krakowa&client=opera&hs=tzK&sxsrf=ALeKk02vrDlHsuaZvNvcjAWkWaRx4PM4rw:1588682766686&source=lnms&tbm=isch&sa=X&ved=2ahUKEwjX09-_4JzpAhXiwMQBHW2TDF4Q_AUoAXoECBEQAw&biw=1326&bih=637#imgrc=-rhwiXZ8VgKrTM&imgdii=SoMcWMHIeEvuWM

Załącznik nr 2
Legenda o Lajkoniku
https://ninateka.pl/film/lajkonik

załącznik nr 3
https://www.google.com/search?q=Lajkonik&client=opera&hs=aDd&sxsrf=ALeKk03SqJKLtR3nEgrCeRmthxGQL0rSMA:1588673366819&source=lnms&tbm=isch&sa=X&ved=2ahUKEwjguMW9vZzpAhXjpYsKHd7yD9MQ_AUoAXoECBIQAw&biw=1326&bih=637#imgrc=hVf4Q16jNRQXoM
załącznik 4
HEJ NA KRAKOWSKIM RYNKU
Hej na krakowskim Rynku
Maki i powoje, maki i powoje.
Chłopcy i dziewczęta malowane stroje,
Chłopcy i dziewczęta malowane stroje.

Hej na krakowskim Rynku
Kręcą się górale, kręcą się górale.
Sprzedają serdaki kupują korale
Sprzedają serdaki kupują korale.
Hej na krakowskim Rynku
Gołębie wleciały, gołębie wleciały.
Słychać jak tam grają Mariackie hejnały,
Słychać jak tam grają Mariackie hejnały.

Nasz Lajkonik ten Lajkonik
Po Krakowie ciągle goni.
Lajkoniku laj, laj poprzez cały kraj - kraj,
Lajkoniki laj, laj poprzez cały kraj.
Lajkoniku laj, laj poprzez cały kraj - kraj,
Lajkoniku laj, laj poprzez cały kraj.

załącznik nr 5
https://www.google.com/search?q=herb+krakowa+do+kolorowania&tbm=isch&ved=2ahUKEwjo7J7B4JzpAhXPapoKHUFXCH0Q2-cCegQIABAA&oq=herb+krakowa+&gs_lcp=CgNpbWcQARgAMgIIADICCAAyAggAMgIIADICCAAyAggAMgIIADICCAAyAggAMgIIAFCDgw1Yg4MNYKiaDWgAcAB4AIABbIgBbJIBAzAuMZgBAKABAaoBC2d3cy13aXotaW1n&sclient=img&ei=EWCxXqigMc_V6QTBrqHoBw&bih=637&biw=1326&client=opera&hs=tzK#imgrc=QBpWARdCeiJ6eM



14.05.2020r./CZWARTEK - KRAKÓW MOJE MIASTO

ZWIEDZAMY RYNEK KRAKOWSKI.

• Wycieczka na Rynek Krakowski – prezentacja multimedialna (załącznik nr 1)
• Wirtualne przejście plantami, oglądanie Barbakanu, murów obronnych i Bramy Floriańskiej oraz ulicy Floriańskiej. Dojście do Rynku - zwiedzanie Sukiennic – oglądanie noża z legendy o wieżach mariackich.
• Zwrócenie uwagi na pomnik Adama Mickiewicza, krakowskie kwiaciarki.
• Oglądanie ołtarza Wita Stwosza w Kościele Mariackim.
• Zapoznanie legendą O gołębiach - rycerzach księcia Probusa wg Jana Adamczewskiego (załącznik nr 2)
• „Krakowianie” – dziewczynka – Krakowianka, chłopiec – Krakowiak. Oglądanie ilustracji przedstawiających stroje krakowskie, nazwanie elementów stroju dziewczynki i chłopca (załącznik nr 3).
• Ćwiczenie spostrzegawczości – Wskaż dwa identyczne obrazki (załącznik nr 4) i wskaż parę krakowską (załącznik nr 5).

Załącznik nr 1
Prezentacja multimedialna pt. „Wycieczka na Rynek Krakowski”
Załącznik nr 2
A nad Rynkiem unoszą się setki gołębi. Nie są to zwyczajne ptaki. Otóż dawno, dawno temu, w XIII wieku gdy Polska była podzielona na wiele państewek, Książę Henryk Probus postanowił je zjednoczyć i uzyskać od papieża w Rzymie koronę królewską. Nie miał jednak pieniędzy na tak daleką wyprawę. Po radę udał się więc Probus do starej wróżki mieszkającej nad Wisłą. Wróżka obiecała pomóc pod warunkiem, że książe pojedzie do Rzymu po zgodę papieża sam, bez swoich rycerzy, którzy aż do chwili powrotu księcia z koroną królewską zostaną zamienieni w gołębie. Książe przyjął te warunki. Zaczarowane gołębie obsiadły mury świątyni Mariackiej i wygrzebywały ze ścian kamyki, które spadając na Rynek, zamieniały się w złoto. Ruszył więc książę do Rzymu z workami pełnymi złota. Do granic miasta odprowadzała go chmara gołębi.
Księciu szybko jednak znudziła się samotność i zaczął szukać towarzystwa. Zatrzymywał się w przydrożnych karczmach, gdzie grał w kości i wyprawiał uczty. Ani się spostrzegł, jak w połowie drogi worki opustoszały i trzeba było wracać do Krakowa bez korony od papieża. Ponieważ książę Probus nie spełnił warunków wróżki, jego rycerze do dziś nie odzyskali ludzkich postaci i wciąż oczekują na powrót księcia z królewską koroną.
Pewnie zauważyliście, że krakowskie gołębie często towarzyszą przechodniom na Rynku, a nawet czasem siadają im na ramionach. To zaklęci rycerze sprawdzają, czy ktoś przypadkiem nie niesie korony lekkomyślnego księcia. Tylko wtedy bowiem pryśnie czar i będą mogły wrócić do ludzkiej postaci.

Załącznik nr 3
Krakowianka
https://www.google.com/search?sxsrf=ALeKk00hG2TowIyJxixr6G8huX3RuCYiqQ:1588663838984&source=univ&tbm=isch&q=krakowianka+kolorowanka&client=opera&sa=X&ved=2ahUKEwjTz6j-mZzpAhXOepoKHZlODNAQsAR6BAgKEAE&biw=1326&bih=637#imgrc=onOXwvOpcnK1aM

Krakowiak
https://www.google.com/search?sxsrf=ALeKk00hG2TowIyJxixr6G8huX3RuCYiqQ:1588663838984&source=univ&tbm=isch&q=krakowianka+kolorowanka&client=opera&sa=X&ved=2ahUKEwjTz6j-mZzpAhXOepoKHZlODNAQsAR6BAgKEAE&biw=1326&bih=637#imgrc=vMGMif0CHAbQTM&imgdii=jHZqjmW8b8vtjM
załącznik nr 4
Wskaż identyczne obrazki
https://www.google.com/search?q=strój+krakowski+krakowianka+kolorowanka&tbm=isch&client=opera&hl=pl&ved=2ahUKEwiLjNWEzaPpAhXF6CoKHVPsAK4QrNwCKAB6BAgBEDU&biw=1311&bih=637#imgrc=mmurYf0abceg1M&imgdii=J_qp0EMqbSShJM

załącznik nr 5
Wskaż parę krakowską
https://www.google.com/search?q=strój+krakowski+krakowianka+kolorowanka&tbm=isch&client=opera&hl=pl&ved=2ahUKEwiLjNWEzaPpAhXF6CoKHVPsAK4QrNwCKAB6BAgBEDU&biw=1311&bih=637#imgrc=J_qp0EMqbSShJM&imgdii=BpXYownBWkmMvM



15.05.2020r./PIĄTEK - KRAKÓW MOJE MIASTO

KRAKÓW MOJE MIASTO
• Zabawa „Kraków moje miasto”- utrwalenie wiadomości. Dziecko wskazuje który kolor kółeczka wybiera i nazywa go, a rodzic czyta zadanie pod nim ukryte (załącznik nr 1)
1. Kółeczko żółte – zadaniem dziecka jest wyklaskanie nazwy miasta
2. Kółeczko niebieskie – należy wymieć 5 rzeczy, które się kojarzą z Krakowem.
3. Kółeczko czerwone – „Jakie to zabytki?”- dziecko ogląda małe obrazki z Krakowa, nazywa co jest na nich przedstawione, ewentualnie przypomina legendę o tym miejscu (załącznik nr 2)
4. Kółeczko zielone – zadaniem dziecka jest zaśpiewanie z piosenki krakowskiej
5. Kółeczko pomarańczowe – jak się nazywa melodia grana na trąbce z wieży Kościoła Mariackiego
6. Kółeczko fioletowe – w co zaklęci byli rycerze króla Probusa.
7. Kółeczko różowe – opowiedz dowolną legendę o Krakowie
• Historia żółtej ciżemki – słuchanie legendy (załącznik nr 3)
• „Korona królewska”- rodzic przygotowuje kształt korony z kartonu, a dziecko ozdabia ja tym co jest w domu (perełki, cekiny i inne świecidełka. Chłopcy mogą wykonać ozdobną opaskę. Ćwiczenie kompozycji.

Załącznik nr 1
Prezentacja multimedialna „Wycieczka na Rynek Krakowski”.

Załącznik nr 2
Obrazki z Krakowa - Sukiennice, Hejnalista, Kościół Mariacki, Brama Floriańska, Barbakan.
załącznik nr 3
Legenda „Historia żółtej ciżemki” – w oparciu o streszczenie
Zamieszkujący we wsi Porębie Wawrzuś Skowronek uwielbiał wycinać z drewna figurki. Pewnego razu Wawrzek, zajęty rzeźbieniem jaszczurki, zapomniał dopilnować wypasanych krów i zwierzęta weszły na pole ze zbożem księdza proboszcza. Ścigany przez pachołków księdza chłopiec schronił się w lesie i szybko się zgubił. Po kilku dniach tułaczki dotarł na skraj puszczy i znalazł się w miasteczku, w którym odbywał się jarmark. Nocując w pobliżu kościoła, chłopiec dostrzegł złodzieja, uciekającego z łupem przez świątynne okno. Zaalarmowani mieszkańcy szybko złapali przestępcę, ale ten zdołał uciec jeszcze tej samej nocy.
Następnego dnia Wawrzuś przyłączył się do rodziny kuglarzy żyjących z dawanych przez siebie występów, którzy w zamian za służbę obiecali mu pomoc w powrocie do Poręby. Niestety zamiast wrócić do rodziców, musiał ciężko trenować sztukę żonglowania, chodzenia na rękach i spacerowania po linie. Jeśli nie chciał tego robić lub szło mu źle, był surowo karany. Po jakimś czasie Wawrzuś uciekł od nich nocą i samodzielnie ruszył drogą w kierunku, gdzie, jak przypuszczał znajdował się jego dom.
Niestety Wawrzuś zawędrował do Krakowa. Tam chłopcem zaopiekował się bernardyn Szymon z Lipnicy, dzięki któremu Wawrzuś dostał się na służbę do Jana Długosza, który dość szybko odkrył rzeźbiarski talent chłopca i oddał go na naukę do przygotowującego ołtarz do kościoła Mariackiego rzeźbiarza - mistrza Wita Stwosza. Od tej pory chłopiec ciężko pracował i uczył się rzeźbić. Już po kilku latach zaczął samodzielnie tworzyć figury do ołtarza Mariackiego.
Kilka razy od czasu przybycia do Krakowa spotkał złodzieja, do którego aresztowania przyczynił się przed laty. Mężczyzna ten nadal kradł, a co gorsza zmusił do współudziału dawnego przyjaciela Wawrzusia - Jaśka. Historia ta skończyła się jednak szczęśliwie - chłopcy pomogli w aresztowaniu i skazaniu złoczyńcy, za co zostali sowicie wynagrodzeni. Pobyt Wawrzka u Wita Stwosza wiązał się także z wyjazdem do Wilna w celu dostarczenia królewiczowi Kazimierzowi zamówionego ołtarza. Poruszony zdolnościami i uprzejmością Wawrzusia królewicz ofiarował mu to, czego chłopiec najbardziej pragnął - żółte ciżemki (buty).
Po latach, gdy ołtarz Wita Stwosza był już gotowy, Jasiek i Wawrzek postanowili odwiedzić rodzinne strony. Rodzice młodego rzeźbiarza wciąż żyli i bardzo ucieszyli się na widok syna.
Kilka dni później odbyło się uroczyste odsłonięcie ołtarza w kościele Mariackim. Tuż przed rozpoczęciem uroczystości okazało się jednak, że czeladnicy składający ołtarz zapomnieli umieścić w ręce świętego Stanisława pastorał. Wawrzuś, który cechował się wielką zręcznością, wszedł po drabinie na ołtarz i umieścił na właściwym miejscu brakujący element. Niestety zdarzył się przy tym wypadek - jedna z żółtych ciżemek ześlizgnęła się ze stopy chłopca i spadła za ołtarz. Jako że było już zbyt późno na jej wydostanie, but pozostał w tej kryjówce na kilka następnych wieków.

https://www.bryk.pl/lektury/antonina-domanska/historia-zoltej-cizemki.streszczenie-krotkie













Przedszkolowo.pl logo